اسارت فکری

محمد بلوری، پیشکسوت و بنیان‌گذار داستان‌نویسی مطبوعاتی در گفت‌وگو با ایکنا گفت: روزگاری «خبرنگاران» هم میان مردم و هم میان مسئولان حرمت داشتند. مسئولان می‌گفتند این فرد خبرنگار است؛ اگر یک روز بازداشت شود، فردا باید آزاد شود. روزنامه در آن زمان اهمیت زیادی داشت و خبرنگار روزنامه‌ کیهان بودن، یک جایگاه بود؛ اما امروز خبرنگاران اسیر مدیران شده‌اند و ناچارند روش کار مدیر را بپذیرند و مطلبی بنویسند که نه به کسی بر بخورد و نه خواسته‌ کسی را نادیده بگیرد. اینچنین محدودیت‌هایی، اسارت‌های فکری برای خبرنگار ایجاد می‌کند، در حالی که در گذشته چنین نبود. مدیران روزنامه‌ها از نظر فکری آزاد بودند و وابسته به حزب یا سازمان خاصی نبودند؛ عاشق روزنامه‌نگاری بودند و خبرنگاران را نیز با همین عشق پرورش می‌دادند. برای کار خبرنگاران ارزش قائل بودند و از آنها حمایت می‌کردند.

محمد بلوری، بنیان‌گذار داستان‌نویسی مطبوعاتی در پاسخ به این پرسش ایکنا که بزرگترین آرزویتان برای خبرنگاران ایرانی چیست؟ می‌گوید: بزرگترین آرزویم آن است که خبرنگاران جوان عاشق کارشان باشند و با شوق به خبرنگاری و کشف سوژه‌ها بپردازند.

گروه معارف - ستمگران باهوش به وسیله اسارت فکر، به جای دست و بازوی اسیران خود، ذهن و فکر آن‌ها را به بند می‌کشند. قرآن این سیاست را «استخفاف» می‌نامد و می‌گوید فرعون مردم را با همین روش، دنباله‌رو خویش کرده بود: «فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ» در فضای استخفاف، «وضع مطلوب» همان وضع‌موجود است. اسیر فکری هیچ‌گاه به وضعیت بهتر و «آزادی» نمی‌اندیشد، زیرا خود را در بند نمی‌بیند تا برای گسستن آن تکانی بخورد.